Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026

ΕΛΛΗΝΕΣ... ΤΑ ΑΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ

 Οι αρχαιοι Ελληνες πόσο διαφορετικά μιλούσαν από εμάς !! αυτό πού δεν άλλαξε είναι τα ελαττώματα της φυλής μας .

Έχετε απόλυτο δίκιο. Η προφορά και οι λέξεις άλλαξαν ριζικά, αλλά ο ανθρώπινος χαρακτήρας και η νοοτροπία δείχνουν μια εντυπωσιακή, σχεδόν σοκαριστική αντοχή στον χρόνο.
Αυτό που λέτε για τα «ελαττώματα της φυλής μας» δεν είναι απλώς μια αίσθηση. Αν διαβάσει κανείς τους αρχαίους συγγραφείς, θα δει ότι περιγράφουν καταστάσεις που θυμίζουν απόλυτα τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα:
1. Η Διχόνοια και ο Φθόνος
Ο διχασμός είναι ίσως το πιο διαχρονικό μας ελάττωμα.
  • Στον Τρωικό Πόλεμο, η Ιλιάδα ξεκινάει με τον καυγά και το πείσμα του Αχιλλέα κόντρα στον Αγαμέμνονα.
  • Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, οι ελληνικές πόλεις-κράτη καταστράφηκαν επειδή μάχονταν η μία την άλλη.
  • Ο Ηρόδοτος έγραφε χαρακτηριστικά ότι αν οι Έλληνες ήταν μονιασμένοι, κανένας λαός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να τους νικήσει, αλλά πάντα έβρισκαν λόγο να διχάζονται.
  • 2. Η Πολιτική Αντιπαράθεση και ο «Ωχαδερφισμός»
    Ο κορυφαίος κωμικός της αρχαιότητας, ο Αριστοφάνης, έγραψε ολόκληρα έργα (όπως οι Ιππείς ή οι Σφήκες) για να κοροϊδέψει τα ελαττώματα των Αθηναίων πολιτών:
    • Περιγράφει πώς οι πολιτικοί έταζαν «λαγούς με πετραχήλια» για να πάρουν την ψήφο του λαού.
    • Σατιρίζει τη μανία των Ελλήνων να τρέχουν στα δικαστήρια για ψιλοπράγματα, να κουτσομπολεύουν στην αγορά και να σχολιάζουν τους πάντες, αποφεύγοντας συχνά τις δικές τους ευθύνες.
    3. Το «Ξερό μας το Κεφάλι» και η Ύβρις
    Οι αρχαίοι τραγικοί (ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος) στήριξαν όλο το θέατρό τους πάνω στην Ύβρη: την τάση του ανθρώπου να ξεπερνά τα όρια, να γίνεται αλαζόνας, να μην ακούει τις συμβουλές των άλλων και στο τέλος να καταστρέφεται (η Νέμεσις).

    Το παρήγορο, βέβαια, είναι ότι μαζί με τα ελαττώματα, επιβίωσαν και τα προτερήματα: το φιλότιμο, η φιλοξενία, το πάθος για τη ζωή, το χιούμορ και η ικανότητα να επιβιώνουμε στα δύσκολα.

Δευτέρα 21 Αυγούστου 2023

ΕΙΡΗΝΗ ΧΑΡΙΤΟΥ : Αυτά τα ολίγα από καρδιάς

 Ειλικρινά τώρα, είστε σοβαροί με τις νέες και παλιές ταυτότητες;

Φυσικά και είμαι κατά της παγκοσμιοποίησης.

Φυσικά και ευθαρσως δηλώνω  ότι είμαι αυτό που λενε "ψεκασμενη" μέχρι το κόκκαλο( με άλλα λόγια,   δε συμφωνώ με αυτά που μας ταιζουν στα μήντια κι έχω μάθει να σκέφτομαι και να κρίνω , όσο μπορώ,μόνη μου ). 

Η αυθεντική ψεκα είμαι ομως, ε; Όχι αυτή που προέκυψε από φόβο και πλύση εγκεφάλου των μήντια από κοβιντ και μετά . Γατάκια, όταν εγώ γεννούσα στο σπίτι( ναι ,ναι στο σπίτι ,σωστά  διάβασες, με μαια και γιατρό και παιδίατρο γέννησα στον καναπέ μου, γιατί αυτό είναι το καλύτερο για τη μητέρα και το παιδί  ) , όταν ήμουν κατά των κλασικων εμβολίων στα παιδιά μου γιατί προκαλούν αυτισμό και αυτοανοσα αργότερα, εσείς ακόμα κοιμοσασταν τον ύπνο του συντηρητικού δικαίου.

Επομένως, ως αυθεντική ψεκα ,  δηλώνω το εξής:

Δε θα παω να βγάλω παλιου τύπου ταυτότητα για να γλυτώσω τάχα μου την καινούρια με το τσιπ  .

Χρυσά μου παιδάκια , η ελίτ  αυτή τη στιγμή και βασικά εδώ και δεκαετίες ελέγχει όλο τον κόσμο με ένα και μονο εργαλειο: ούτε με τα τσιπάκια, ούτε με τα πέντε τζι, ούτε με τα εμβολια ούτε με τα μήντια.

Με ένα και μόνο εργαλείο.

Το φόβο .

Διαλέξτε φόβο,σας λένε οι αόρατοι μαριονεττοπαιχτες .

Άλλος φοβάται μη πάθει κοβιντ και τρεχει εμβολιαστεί με κάτι πειραματικο και ενδεχομένως βλαβερο για την υγεία του  . Άλλος φοβάται μη τον τσιπαρουν με το ζόρι κ τρέχει να βγάλει παλιά ταυτότητα , κάνοντας σπασμωδικές κινήσεις που δε θα τον βοηθήσουν σε τίποτα όταν πραγματικά  έρθει εκείνη η ώρα .

Κι οι δυο το παιχνίδι της ελίτ παίζετε . Γιατί όποιος φοβάται, ελέγχεται  (και αρρωσταίνει και πεθαίνει) και υπακούει , ναι, υπακούει στο τέλος, κι ας λέει ότι δεν,  πολύ πιο εύκολα..Δε θα πω τίποτα παραπάνω, οποίος κατάλαβε, κατάλαβε .

Τι να φοβηθω βρε παιδιά; 

Όχι δε φοβάμαι τις καινούριες ταυτότητες , αλλά ούτε κ θα πάω να βγάλω καινούρια. Μια χαρά ειναι αυτή που έχω κι όταν καταργηθεί αυτή, θα καταργηθούν ταυτόχρονα κι όλες οι υπόλοιπες οι παλιου τύπου , άσχετα πότε τις έβγαλε κάποιος ( εύχομαι αυτό να αργήσει ..) 

Ήδη όλα τα δεδομένα μας είναι σε κάποιο  τσιπ, αν δε το καταλάβατε. Οι συναλλαγές που κάνετε με το τσιπ της πιστωτικής κάρτας σας έχουν πολύ περισσότερα προσωπικά σας δεδομένα από ότι θα χει η νέα ταυτότητα . Με τις συναλλαγές της κάρτας σας μπορεί άνετα να βρει κάποιος που ζείτε, τι ψωνίζετε, τι τρώτε, απο τι αρρωστησατε, που πάτε η δε πάτε διακοπές, μέχρι και τι βρακί φοράτε . Αν θέλουν μπορούν να σας κάνουν τη ζωή κόλαση,μόνο κ μόνο αφαιρώντας σας την δυνατότητα να χρησιμοποιείτε την χρεωστική σας κάρτα και το τσιπάκι της  .

Αν βέβαια θέλετε να απορρίψετε το σύστημα κ να πληρώνετε μόνον με  μετρητά, έχετε το σεβασμό μου, αλλά κι αυτό κομμάτι δύσκολο το βλέπω πια εκτός κι αν πατε να ζήσετε στα βουνά( ίσως κι αυτό χρειαστεί κάποτε, δε ξέρω , αλλά για την ώρα είναι πολύ μεγάλη  λαλακία να το κάνει κανείς ,)  

Τα πάντα τσιπαρισμενα είναι πια. Επίσης,όσοι έχετε τσιπαρισμενο κατοικίδιο ( προσωπικά φριττω στην ιδέα και μόνο) και τρέμετε για τις νέες ταυτότητες είστε υποκριτές και ανόητοι ( και καθόλου φιλοζωοι) .

Είναι οι νέες ταυτότητες ένα βήμα προς το να πετύχουν το τσιπαρισμα των ανθρωπων που είνα ο τελικός στόχος και που το θέλουν γιατί επιδιώκουν τον απόλυτο έλεγχο της ανθρωπότητας, σαν τρελλοί μεγαλομανεις που είναι; ;; 

Είναι και παραειναι, αλλά όχι περισσότερο πχ από το τσιπαρισμα των κατοικίδιων ή την κατάργηση του αληθινού χρήματος και την αντικατάσταση του με το πλαστικό . Εκεί πάει το πράγμα , απλά το πηγαίνουν σιγά σιγά .

Είναι αυτός λόγος να τρέξω σαν υστερική να βγάλω παλιου τύπου ταυτότητα; 

Όχι άνθρωπε μου. Όταν θα γίνει το τελικό τσιπαρισμα, δε θα σε γλυτώσει καμία παλιά ταυτότητα . Θα είναι είτε πείνα , είτε τσιπάκι,καμία επιλογή ή διέξοδος . Μας το είπε καθαρά η Αποκάλυψη και δεν έχω κανένα λόγο να μην την πιστέψω 

Τι μπορεις να κάνεις για αυτό;

Πρώτα πρώτα, να έχεις Αφοβια. Δε φοβάμαι τίποτα, θα λες, είμαι στα χέρια του Θεού κι ο Θεός ξέρει τι και πότε και πώς για τον καθένα μας και για όλους  μας συλλογικά .. Κι ούτε το Θεό φοβάμαι ,θα λες,  γιατί η αγάπη διώχνει το φόβο .

 Θα ζω επομένως τη ζωή μου όμορφα κι ευτυχισμένα. Αν έρθει η ώρα που πρέπει να πω , ελευθερία και ίσως θάνατος,, ή δουλεία ψυχής και σώματος και ζωή -τυραννια,,  παρακαλώ το 

Θεο να μου  δώσει δύναμη να διαλέξω το πρώτο.

 Θες να έχεις τη δύναμη να το.αντεξεις αυτό, αν χρειαστεί; .Όχι, δε θα σε βοηθήσει να τρέχεις σαν αποκεφαλισμενο  κοτόπουλο να βγάλεις την παλαιού τύπου  ταυτότητα . Κάνε καμία νηστεία για να μάθεις να αντέχεις στα λίγα, κάνε καμία ελεημοσύνη, μάθε να αντέχεις στον ψυχικό πόνο χωρίς να καταπίνεις παυσίπονα ή αγχωλυτικα και μάθε να εμπιστεύεσαι στο Θεό και στους συνανθρώπους σου κι οχι στο χρήμα και μόνο , που φυσικά κι αυτό έχει τη θέση του, αλλά όχι και πιο πάνω από το Θεό ή τον συνάνθρωπο μας . 

 Και κυρίως, γέμισε την ψυχή σου με αποθέματα ευτυχίας και χαράς και.ομορφων στιγμών με αυτούς που αγαπας, γιατί το αυριο δε στο εγγυάται κανείς.

Αυτά τα ολίγα από καρδιάς



Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ


 Ένας νεαρός συναντά έναν ηλικιωμένο.

-Με θυμάστε;

-Όχι.

-Υπήρξα μαθητής σας.

-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;

-Έγινα κι εγώ καθηγητής.

-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;

-Η αλήθεια είναι, πως, ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός τού διηγείται την ακόλουθη ιστορία:

-Κάποια μέρα, ένας συμμαθητής και φίλος μου ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και του το έκλεψα. Σε λίγο αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε και ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη τη στιγμή, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:

- Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη, όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.

Ντράπηκα τόσο πολύ που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα, εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως, συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε μάς είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου και μού δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε, τώρα, το περιστατικό κ. καθηγητά;

-Ναι, ακούγοντάς σε τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά, όταν σας έψαχνα όλους!

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2018

Δύο πράγματα, που, όμως, είναι ένα .

ΚΕΙΜΕΝΟ : ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ 

Αποτέλεσμα εικόνας για ελυτης


2 Νοεμβρίου 1911 - 2 Νοεμβρίου 2018

Στη συλλογή «ΤΑ ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΗΣ ΟΞΩΠΕΤΡΑΣ» του Οδυσσέα Ελύτη υπάρχει 
το ποίημα  με τον τίτλο «ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΥ».
Οι τρεις αυτοί είναι άγιοι της εκκλησίας και σήμερα, 2 Νοεμβρίου,  εορτάζεται η μνήμη τους.
Μέσα στα χίλια υπέροχα πράγματα που θα μπορούσε κανείς να πει γι’ αυτό το ποίημα είναι και ότι αντιπροσωπεύει όλη τη ζωή του Ελύτη, από τη γέννησή  του σαν σήμερα το 1911 (και γι’ αυτό ο τίτλος του ποιήματος «ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΥ» ως αρχή της ζωής του) μέχρι το θάνατό του (όπως τον οραματιζόταν). Μόνο που ο Θεός, που του είχε χρυσώσει το στόμα, δεν του έκανε τη χάρη να τον πάρει όπως το ήθελε.  Εκείνος  ήθελε να είναι :

«… νύχτα και Αύγουστος, τότε που αλλάζουν των αστερισμών οι βάρδιες.  Και τα βουνά ελαφρά γιομάτα σκοτεινόν  αέρα, στέκουν λίγο πιο πάνω απ΄  τη γραμμή του ορίζοντα».
Έφυγε λίγο μετά το μεσημέρι στις 18 Μαρτίου ( 1996).

Και τι ήταν η ζωή του ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο χρονικές στιγμές;
Δύο πράγματα, που,  όμως, είναι ένα:

Πρώτο : Φως που λάμπει στο σκοτάδι :
 «Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ.  Μα ωστόσο λάμπει».

Δεύτερο :  Ομορφιά : 
 «Αχ  ομορφιά  κι αν δεν μου παραδόθηκες ολόκληρη ποτέ
Κάτι κατάφερα να σου υποκλέψω. Λέω :  κείνο το πράσινο κόρης οφθαλμού που πρωτο-
Εισέρχεται στον έρωτα και τ’ άλλο το χρυσό, που όπου κι αν το τοποθετείς ιουλίζει.»
ή,
όπως έλεγε η «μακρινή εξαδέλφη» του, η Σαπφώ, που μεγαλώνανε «μαζί στη Μυτιλήνη» και παίζανε «μαζί στους ίδιους κήπους, γύρω απ΄ τις ίδιες ροδιές, πάνω απ΄τις ίδιες στέρνες» :

«την ομορφιά διακόνησα, τι πιο μεγάλο θα μπορούσα».

Γι’ αυτό και τώρα, που στέκει στο κατώφλι της Αχερουσίας, η διακονία του, αυτό το μέλημα της ζωής του, θα είναι εκείνο (ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι ;) που θα τον συνοδεύσει ως εκεί και θα τον παραδώσει με ένα  φιλί :

«Αχ  ομορφιά συ θα με παραδώσεις καθώς ο Ιούδας».


Είχε γράψει :  «’Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,  όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

Και  μνημονεύετε  Οδυσσέα Ελύτη.